با من بـــی کس تنــها شده، یارا تو بـمان

همه رفتنــــد از ایـــن خانه خدا را تـو بمان

من بی برگ خـــــزان دیــده دگـر رفتنی ام

تو همه بـــــار و بری، تـــــازه بـهارا تو بمان

داغ و درد است همه نـقش و نــگار دل من

بنگر این نقش بخون شسته نگارا تـو بمان

زین بیابـــان گذری نیست سواران را لیــک

دل ما خوش به فریبی است، غبارا تو بمان

هر دم از حلقـــه عشاق، پریشـــانی رفت

بسر زلف بتــــان! سلسله دارا تــــو بمان
شهریار