صبوری

چیز زیادی از زندگی نمی‌دانم،
 اما همین‌قدر می‌دانم که این‌همه “قرار نبوده”‌ای که
برخلافشان اتفاق افتاده، همگی‌مان را آشفته‌ و سردرگم کرده…
آنقدر که فقط می‌دانیم خوب نیستیم،
از هیچ چیز راضی نیستیم،
اما سردرنمی‌آوریم چرا؟
نظر عزیزی در باره مطلب فوق
اگر راضی نیستیم به دلیل آن است که روحمان ارضا نمی شود
اگر روحمان ارضا نمی شود به دلیل آن است
که هر چیز یا هر کس را آنگونه که هست نمی خواهیم
بلکه آنگونه که تصور میکنیم یا می پسندیم یا دلمان میخواهد میخواهیم.
گاهی گفتن نا گفته ها به آنهایی که دوستشان داریم یا گوش شنوایی دارند راضیمان میکند .
گاهی نگاهی از اعماق وجودمان به کسانی که به ما تعلق خاطر دارند
یا ما به آنان عشق می ورزیم ارضایمان میکندوگاهی نوشتن شعر یا مطلبی و گاه هیچ.
ما همگی به دنبال نیمه گمگشته خویشیم آنگونه که می خواهیم!! افسوس.....