خیره  در مزرعه ی خشک فلک می نگرم

می بینم:

در  دل  شعله   و   دود

می شود  خوشه ی  پروین خامــــــــــوش!

پیش    خود    می گویم :

عــهــد  خـــود رایی  و  خـــود کامی ست

عصر خون آشامی ست

که درخشنده تر از خوشه ی پروین سپهر

خوشه ی  اشک  یتیمان  ویتنامی ست !